Generalny Pomiar Ruchu – krótka historia
Za prekursora pomiarów ruchu drogowego przyjmuje się Francję, która w 1844 roku rozpoczęła pierwsze pomiary, a później powtarzała je co kilka lat. Pierwszą jednostką pomiarową był zaprzęg konny.
W Polsce pomiary ruchu na początku koncentrowały się w miastach, gdzie liczono ruch na głównych traktach miejskich w okresach wzmożonej aktywności ludności, takich jak zjazdy sejmików, targi i odpusty. Regularne pomiary ruchu miejskiego zaczęto organizować w okresie międzywojennym XX w. Pierwsze pozamiejskie badanie przeprowadzono w 1926 roku. Zostało ono powtórzone trzykrotnie w odstępie 4 lat. Po II Wojnie Światowej pomiary ruchu drogowego wznowiono w 1954 roku.
W 1965 roku przeprowadzono pierwszy Generalny Pomiar Ruchu (GPR), na całej sieci dróg państwowych o nawierzchni twardej. Pomiary GPR są wykonywane co 5 lat a ich wyniki są zgodne z wymaganiami Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (ang. UNECE).
Głównym celem Generalnego Pomiaru Ruchu jest uzyskanie, na podstawie przeprowadzonych pomiarów bezpośrednich, podstawowych parametrów i charakterystyk ruchu dla wszystkich odcinków sieci dróg krajowych administrowanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA), w tym Średniego Dobowego Ruchu w roku.
Wyniki Generalnego Pomiaru Ruchu stanowią jedną z najbardziej istotnych informacji o sieci drogowej. Na ich podstawie podejmowane są decyzje dotyczące budowy nowych dróg (ich przekroju, geometrii, skrzyżowaniach, itp.). Określane są wskaźniki ekonomiczne decydujące o realizacji inwestycji lub jej zaniechaniu. Na podstawie wyników GPR podejmowane są również decyzje związane z klasyfikacją dróg, ustalaniem ciągów dróg oraz ich priorytetów w sieci drogowej zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym.
Informacje i wyniki Generalnego Pomiaru Ruchu 2010 znajdują się w zakładce:
Wyniki wraz z wytycznymi wykonywania Generalnych Pomiarów Ruchu przeprowadzanych w ostatnich latach dostępne są w odpowiednich zakładkach: